Po 10 latach od pojawienia się pierwszych zapowiedzi, miłośnicy świata Azeroth, tacy jak ja, doczekali się okazji do ujrzenia go na wielkim ekranie. Czy warto było czekać dekadę? Czy nasze apetyty zostały zaspokojone? I tak, i nie. Dlaczego? Już wyjaśniam.
Przedpremierowe recenzje filmu Warcraft: Początek były bardzo niepokojące. Niektórzy krytycy niemalże zrównali film z ziemią, obwieszczając go wielką klapą. Moim zdaniem niesłusznie. Przyznajmy jednak już na początku- nie mamy do czynienia z dziełem idealnym. Ale też bynajmniej nie ze złym.
Nie potrafię niestety silić się na obiektywizm w ocenie filmu, gdyż samo ujrzenie mojego ulubionego uniwersum fantasy podnosi końcowy wynik o kilka oczek. Warcraft: Początek bardzo wiernie odzwierciedla stylistykę świata, jaki znamy z gier. Świata, który jest pastelowy i okrutny zarazem. Animacja robi wrażenie, orkowie wyglądają fantastycznie, gryfy majestatycznie przemierzają przestworza, zaklęcia rozbłyskują feerią świateł, a sceny walk trzymają w napięciu dynamiką i brutalnością. Film zabiera nas do początku historii o inwazji hordy orczych wojowników na zmęczone wojnami ludzkie królestwa. Fabuła pokrywa się dosyć wiernie z tą znaną z gier i książek. Niektóre wydarzenia i okoliczności wprawdzie uległy pewnym zmianom, co z pewnością dostrzegą widzowie bardziej obyci z Azeroth, lecz elementy kluczowe z grubsza trzymają się kanonu. Sądzę, że z uwagi na przeniesienie historii na nowe, rządzące się własnymi prawami medium, można wybaczyć kilka ingerencji i niezbędnych uproszczeń. Tylko dlaczego Dalaran zaczął latać o wiele lat za wcześnie…
Jeżeli chodzi o wady, pierwsza na myśl przychodzi chaotyczność. Akcja pędzi jak szalona, nie dając chwili na oddech, przedstawiając wielu bohaterów i prezentując wiele lokacji w krótkim czasie. Nie można oprzeć się wrażeniu, że film powinien być co najmniej o pół godziny dłuższy. Inny problem to bohaterowie, z których niektórzy okazali się strasznie niewyraziści. Król Llane w ogóle nie robił należnego wrażenia, a syn Anduina Lothara znalazł się w tym filmie jakby przez przypadek. Mnie osobiście zawiódł też Medivh, którego było jakby… zbyt mało. Zdecydowanie da się odczuć niewykorzystany potencjał, Strażnik zasługiwał na więcej uwagi.
O wiele lepiej od ludzi wypadli orkowie. Kreacja Gul’dana jest fantastyczna, czarnoksiężnik emanuje klimatem i złowrogością. Wspaniale wypadli też Durotan, wódz klanu Lodowych Wilków i jego wierny druh Orgrim Doomhammer. Społeczność i obozowiska orków naprawdę cieszyły oko i uważam je za jedne z najmocniejszych stron oprawy wizualnej filmu.
Warcaft kojarzony jest również z piękną muzyką, na tej płaszczyźnie film absolutnie nie zawodzi, ścieżka dźwiękowa może nie dorównuje najbardziej imponującym utworom z gier, lecz nie można jej niczego zarzucić, idealnie spełnia swoją funkcję.
Seans sprawił mi wiele przyjemności, lecz pozostawił również duży niedosyt. Nie mogę się doczekać następnych filmów, nie mogę się doczekać poznania Arthasa i Illidana, moich (i myślę, że nie tylko moich) ulubionych bohaterów świata Warcrafta. Liczę na to, że z niedoróbek i błędów Początku zostaną wyciągnięte odpowiednie wnioski i dalszy ciąg wojen w Azeroth będzie przedstawiony o wiele lepiej i bardziej szczegółowo.
For the Horde!
PKPL
Źródła obrazków:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/56/Warcraft_Teaser_Poster.jpg
https://i.kinja-img.com/gawker-media/image/upload/s–poeLy2G8–/c_scale,fl_progressive,q_80,w_800/1502961780527400366.jpg
http://cdn.blizzardwatch.com/wp-content/uploads/2015/07/travis-fimmel-lothar-warcraft-movie-header-675×379.jpg
https://cdn2.vox-cdn.com/thumbor/sFMvDdPkTbu1WhOED4qEe2aQVLw=/0x98:800×548/1280×720/cdn0.vox-cdn.com/uploads/chorus_image/image/49262603/warcraft_posters.0.0.jpg